1

2

3

4

5

 

Popularne zabobony i wierzenia w Japonii

Życie Japończyków pełne jest sprzeczności. Z jednej strony to ludźie twardo stąpającymi po ziemi, uznającymi materializm i wiodący prym w najnowszej technice. Natomiast z drugiej strony uznają tradycję i biorą udział w świętach religijnych. Paradoksem jest również ich podejście do przesądów. Trudno uwierzyć, że ten wysoko wykształcony naród, mający świetne osiągnięcia z zakresu techniki wierzy w przesądy. Tak jak u nas pechowa jest trzynastka, tak oni boją się czwórki, która kojarzy się ze śmiercią. Właśnie dlatego tak ciężko znaleźć tam czwarte piętro. Japończycy boją się również przekroczyć pewnego wieku, który może okazać się pechowy. Wiek 42 u panów oznacza umieranie, a wiek 33 u pań cierpienie. Japończycy bojaźliwe podchodzą do spraw związanych z pogrzebem. Otóż jak ktoś potknie się i upadnie na cmentarzu, umrze w ciągu kilku godzin. Śmierć w rodzinie zwiastuje również zobaczenie konduktu pogrzebowego. W Japonii jest mnóstwo przesądów odnośnie ciąży. Na przykład w jednym dom nie mogą mieszkać dwie ciężarne, bo jedna z nich umrze wraz ze swoim dzieckiem. Jeśli kobieta brzemienna czyści toaletę, to podobno urodzi ładne dziecko. Można też przewidzieć płeć. Gdy w dniu porodu do domu ciężarnej zawita mężczyzna, to urodzi się chłopiec, a gdy kobieta, to dziewczynka. Kichnięcie też jest znakiem. Jedno zwiastuje pochwałę, dwa obmowę, a trzy, że ktoś zakochał się w kichającym.

Japońskie sztuki walki – cechy

Japonia wielu Europejczykom kojarzy się ze sztukami walki. Karate, judo i aikido to słowa, których znaczenie kojarzymy właśnie z Japonią. Warto zapoznać się z cechami charakterystycznymi dla tych sportów. Karate to rodzaj walki bez użycia żadnej broni, stąd nazwę tę tłumaczy się jako puste dłonie. Opiera się na precyzyjnych i pewnych uderzeniach skierowanych na przeciwnika. Karateka łamie różne przedmioty siłą swych mięśni. Najczęściej są tą deski i cegły. Przed każdym uderzeniem wydaje charakterystyczny okrzyk zwany kiai. Jego celem jest nadanie siły uderzeniu oraz zdezorientowanie przeciwnika. Aikido to sztuka obrony, której trenowanie polega na ćwiczeniu siły umysłu i dążenia do harmonii ze światem. Doskonali się również tajemniczą siłę drzemiącą w każdym człowieku zwaną ki. Zharmonizowanie jej z ciałem umożliwia przyjęcie na siebie ciosu przeciwnika i wykorzystaniu siły uderzenia przeciwko niemu. Nazwę judo tłumaczy się jako droga do zwinności. Szkoła judo twierdzi, że to nie siła, ale zręczność, szybkość i koncentracja są ważne i pozwalają pokonać przeciwnika. Sumo to rodzaj walki o proweniencji religijnej, czyli wywodzi się z obrzędu sintoistycznego. Zawodnicy o dużej tuszy walczą w kręgu. Przegrywa ten kto zostaje wypchnięty poza ten krąg. Do japońskich walk należą również: Ju-Jitsu i Ken‑Jitsu.

Cechy charakterystyczne kuchni japońskiej

Kuchnia japońska jest dość osobliwa i stanowi wizytówkę tego kraju. Nawet sposób spożywania posiłku jest pewnym rytuałem, który należy przestrzegać. Każdy wie, że Japończycy jedzą płaczkami, ale już nie wszyscy wiedzą to, gdzie te pałeczki się umieszcza. Otóż kiedy nakrywa się do stołu, a raczej ławy z niskim blatem, z lewej strony kładzie się miskę z ryżem, a po prawej miskę z zupą. Do zupy nie używa się łyżki jak u nas, tylko pije się ją prosto z miseczki. Ryż je się natomiast pałeczkami, które powinny leżeć nad miseczką. Podczas spożywania posiłków obowiązuje charakterystyczny sposób siedzenia. Panowie mają nogi skrzyżowane, a panie klęczą i nie wolno tego zmieniać. Jeśli chodzi o charakterystyczne produkty dla tego kraju, to w kuchni japońskiej dominują ryby, owoce morza i wodorosty. Tradycyjne potrawy wywodzące się z tego kraju, o których słyszał praktycznie każdy Polak, to miso i sushi. Zupa miso to gęsta papka, przypominająca zupę, w skład której wchodzi soja, która ulegał procesowi fermentacji z dodatkiem jęczmienia lub ryżu. Podstawą tej zupy jest rybny wywar zwany dashi. Te składniki czynią z tej potrawy wysokobiałkowy posiłek. Sushi kojarzy się głownie z surową rybą. Jednak je to tylko dodatek, bo ważnym składnikiem tej potrawy jest ryż skorpiony octem ryżowym z dodatkiem nie tylko ryby, ale też surowych owoców morza i wodorostów.

Cechy sztuki w Japonii

Sztuka japońska jest dość charakterystyczna dla tego kraju. Na uwagę zasługuje ich rzemiosło, a szczególnie przedmioty wyrabiane z bambusa np. kosze, sitaka, łopatki do ryżu, które są małymi cudeńkami. Charakterystyczna dla Japonii jest również sztuka origami, czyli tworzenie z kolorowego papieru przeróżnych figurek. Stało się to tak modne na cały świat, że praktycznie każde dziecko, również w Polsce, spotkało się w szkole z origami. Z papieru tworzy się głownie wizerunki zwierząt i roślin. Technika ta wymaga zręcznych palców i dużej wyobraźni. Polega głownie z składaniu papieru po linii prostej, ale w różnych kierunkach. W architekturze jako budulec dominuje drewno. Cechą budynków, głównie świątyń i pałaców, są liczne dachy i daszki zagięte w kołyskę. Jest dużo różnych detali i elementów, które mają harmonizować z otoczeniem i pełnić funkcję ornamentacyjną. Na uwagę zasługują również pagony, które są śladem wpływów kultury chińskiej. Pagony to wysokie wieże z licznymi piętrami. Charakterystyczną cechą architektury japońskiej jest również torii, czyli brama, która składa się z dwóch pionowych słupów, nad którymi znajdują się dwie belki. Tak górna jest wygięta w kołyskę tak samo jak linia dachów. Torii jest symbolem przejścia od świata zewnętrznego do świata bogów, czyli związana jest ze śmiercią.

Hiroszima – obowiązkowy punkt na planie turysty

Miasto Hiroszima znajdujące się na wyspie Honsiu kojarzy się głownie z bombą atomową, która została spuszczona na to miasto 6 czerwca 1945. Turysta będzie mógł zobaczyć ślady tej tragedii. O tym, co się wtedy wydarzyło przypominają ruiny hali widowiskowej, która znajdowała się w bliskim otoczeniu centrum wybuchu. Ruiny, które zostały po wybuchu zabezpieczone, stanowią pomnik tej tragedii. Wokół znajduje się Park Pokoju, w którym dominują tereny zielone i zbiorniki wodne, jakby ich celem było złagodzenie nieprzyjemnego wrażenia wywołanego zrzuceniem bomby. Na terenie tego parku jest Muzeum Pokoju, którego celem jest przypomnienie o tym ataku. Pokazuje się tam zdjęcia i filmy, które rekonstruują to wydarzenie. Ci, którzy tam byli, mówili, że wizyta w tym muzeum nimi wstrząsnęła. Polacy porównują to miejsce do rodzimego Oświęcimia. Hiroszima od 1949 roku jest miastem pokoju, to tam corocznie odbywają się pacyfistyczne manifesty. Na uwagę w tym mieście zasługuje również Zamek Białej Czapli. Należy on do grupy trzech najsłynniejszych japońskich zamków i jest jednym z najczęściej odwiedzanych zabytków w Japonii. Ta charakterystyczna budowla z 1331 roku o skomplikowanym układzie elementów architektury zewnętrznej, czyli łukowato wygięte liczne daszki tworzące kołyskę jest przykładem sztuki architektonicznej Japonii.

Sfera gospodarcza w Japonii

Każdemu Polakowi Japonia kojarzy się jako potęga przemysłu elektronicznego i samochodowego, co daje ogromne zyski i plasuje kraj w członowce bogatych państw. Rodzi się pytanie skąd u nich taki dobrobyt. Otóż wiąże się on z troską obywateli o dobro wspólne, a nie dbaniem o własny interes. Jednak w japońskiej gospodarce da się zanotować chwile kryzysu. Prawdziwy przełom w tym kraju nastąpił w XIX wieku, kiedy Japonia otworzyła się na wpływ z innych krajów i wspólną troską wszystkich obywateli zaczęła dbać o rozwój. Nawet po wojnie, z której wyszła znoszona i osłabiona, dzięki dobrej współpracy uczciwych obywateli i pomocy ze strony kraju, potrafiła się odbudować i dorobić prawdziwego bogactwa. Skutecznie poradziła sobie z kryzysem naftowym w latach siedemdziesiątych XX w. Niestety dobra passa skończyła się w latach dziewięćdziesiątych i wtedy Japonia nie uniknęła kryzysu, w efekcie którego wiele firm bankrutowało. Udało się podnieść z tego kryzysu i dziś Japonia dalej jest potęgą gospodarczą, ale boryka się poważnym problemem, jakim jest zadłużenie. Niemniej jednak dalej będzie wieść prym w przemyśle, głównie w przemyśle elektronicznym i maszynowym. To w Japonii produkuje się sprzęt marki Sony, Sharp, Nikon, Toshiba, Casio, Canon i wiele innych. Samochody z naszych ulic takie jak Toyota, Mitsubishi, Mazda, Nissan, Honda, Suzuki i Subaru to też ich produkcja.

Sfera religijna w Japonii

W kwestii religijnej Japonii można zauważyć pewien paradoks. Otóż z jednej strony kraj ten jest prawdziwym tyglem religijnym, gdzie obok siebie istnieje kilka znacznie różniących się wyznań. Natomiast z drugiej strony panuje tam pogląd materialistyczny i ponad połowa społeczeństwa deklaruje się jako osoby niewierzące. Jednak nie przeszkadza to tym osobom celebrować świąt związanych z Shinto. Ta religia ma charakter politeistyczny. Nazwę jej tłumaczy się jako drogę bóstw. Głosi ona, że ziemię zamieszkują liczne bóstwa zwane kami, a cesarza traktuje się jako bóstwo. Religia ta nie ma dużego zaplecza ideologiczno‑moralnego jak na przykład chrześcijaństwo. W dużej mierze opierza się na praktykach religijnych odprawianych przy różnych okazji, szczególnie przy narodzinach i ślubach. W Japonii jest również buddyzm, który sprowadzono z Indii i którego podstawą jest dążenie do szczęścia i harmonii. Duże znaczenie, szczególnie w codziennym funkcjonowaniu mieszkańców, mają zasady na których opiera się konfucjanizm. Ta filozoficzno-religijna doktryna dąży do pokory, oszczędności, szacunku wobec starszych, posłuszeństwa dla władcy i do dążenia do porozumienia. Właśnie te cechy charakteryzują mentalność Japończyków, choć sam konfucjanizm nie jest tak popularny. W Japonii jest również chrześcijaństwo, które zostało sprowadzona w XVI wieku przez europejskich kupców.

Historia Japonii w pigułce

Początki Japonii sięgają aż V w p.n.e. Na wyspie Honsiu mieściło się plemię Yamatom, które zapoczątkowało naród japoński. Z czasem ludność tam zamieszkała rozpoczęła działania ekspansyjne i zdobyła część Kiusiu i Korei. W ten sposób Japonia otworzyła sobie drogę do cywilizacji chińskiej i mogła czerpać z jej bogactwa. Tak właśnie do kraju kwitnącej wiśni przenikały elementy kultury i religii chińskiej, np. buddyzm. Z czasem wpływy chińskie ograniczono i krajem rządził siogun i panował ustrój feudalny. Europejczycy na te tereny zawitali w XVI w. Wprowadzili chrześcijaństwo, a przy okazji kwitnął handel europejsko-japoński. Próbowano go ograniczyć, przestraszywszy się nadmiernej chrystianizacji. Jednak problemy wewnętrzne sprawiły, że znów otworzono się na wpływy, tym razem ze strony Stanów Zjednoczonych. W 1867 roku obalono ustrój feudalny i zadbano o rozwój gospodarczy Japonii. Wygrana wojna z Rosją w latach 1904-1905 uczyniła z tego kraju potężne mocarstwo. Podczas I wojny światowej Japonia stała po stronie państw ententy. Natomiast w grudniu 1941 roku włączyła się do II wojny światowej. Początkowo odnosiła sukcesy, ale dobra passa się odwróciła i Japonia miała same porażki, ale się nie poddała. W końcu 6 czerwca 1946 roku spuszczono bombę atomową na Hiroshimę, a trzy dni później na Nagasaki i tak rozpoczęła się okupacja, która zakończyła się w 1952 roku.

Cechy charakterystyczne flory w Japonii

Zróżnicowanie klimatów w różnych częściach Japonii ma duży wpływ na roślinność tego kraju. W zależności do tego, w którym regionie się znajdziemy, flora będzie zupełnie inna. Jednak z drugiej strony jest charakterystyczne dla Japonii drzewo, jakim jest bambus. Lasy bambusowe to wizytówka Japonii. Drzewo ma szerokie zastosowanie. Wykorzystuje się je w stolarstwie do produkcji mebli, podług i różnych narzędzi takich jak na przykład łuki. Młode pędy są jadalne i dodaje się je do różnych potraw. Jadalne pędy bambusa można nawet spotkać w dobrych sklepach w Polsce. W całej Japonii można też spotkać wiśnie i śliwy, których kwitnięcie jest pretekstem do świętowania radości z powodu nadchodzącej wiosny. Na terenach, gdzie przebiega panuje klimat równikowy i można spotkać tam nasycone soczystą zielenią i wilgocią lasy równikowe. Natomiast najdalej wysunięta na południe wyspa – Kiusiu charakteryzuje się lasami podrównikowymi. Z uwagi na ciepły klimat i dość wysoką temperaturę drzewa są tam wiecznie zielone i przerażająco wysokie, bo sięgające prawie 1 km długości. Na uwagę w tych lasach zasługuje szydlica japońska, drzewa które potrafi liczyć sobie dwa tysiące lat. Im bliżej północy, to roślinność się zmienia. Dla przykładu na Honsiu dominują lasy mieszane, w których rosną buki, klony i kasztany. Na terenach najdalej wysuniętych na północ rosną drzewa iglaste.

Japonia jako kraj kwitnącej wiśni

Japonię często określa się mianem kraju kwitnącej wiśni. Warto się zastanowić skąd taka nazwa się wywodzi. Otóż wiąże się ona z klimatem oraz florą tego regionu. Na początek zatem kilka informacji na temat położenia Japonii. Kraj ten składa się z kilu wysp, z których największe to Kiusiu, Honsiu, Hokkaido i Sikoku znajdujących się na zachodniej części Oceanu Spokojnego u wschodnich wybrzeży Azji. Wyspy tak się układają, że tworzą dość wąski prostokąt o długości 3,3 tysięcy km. Ta duża rozpięto sprawia, że Japonia należy do trzech stref klimatycznych: zwrotnikowej, podzwrotnikowej i umiarkowanej. Dzięki temu kraj ten jest zróżnicowany pod względem klimatu. Dla przykładu północna cześć w porze zimowej jest mroźna i śnieżna, a w tym czasie część południowa jest ciepła i sucha. Ta duże zróżnicowanie klimatyczne wpływa na to, że w różnym czasie na ternie Japonii zaczyna się wiosna. Na przełomie lutego i marca wiosna zaczyna się na południowych wyspach, czyli na Kiusiu i Sikoku. Natomiast północna część pogrążona jest jeszcze w aurze zimowej. Na pierwsze oznaki wiosny na Hokkaido trzeba czekać aż do końca kwietnia. Fakt, że przyjście wiosny na ternie Japonii jest rozłożone w czasie sprawia, że w różnym czasie kwitną tam drzewa owocowe, głównie wiśnie. Stąd od marca do maja w którymś regionie zawsze będą kwitły drzewa i właśnie dlatego Japonię nazywa się krajem kwitnącej wiśni.